Bu bir proje aslında. Benim severek takip ettiğim bir blog http://www.defneyleyasamak.com Tuğba Ünsal’ın (bu o manken olan Tuğba değil) yazdığı bir yazı ile okuyucular arasında başlayan bir proje. Çocuğumuz etrafta yokken, belki uyurken, belki okuldayken bize onu hatırlatacak işaretler, eşyalar ve düzen fotoğraflarını paylaşacağız dedik.
Harika bir fikir bu. Hepimiz yaşarız bu anları. Yüksek sesle ama kendimizce severiz, sevdiğimizi haykırırız. Bazen gözümüzde yaş bile birikir. İşte ben bir kaç kare yakalayıp çektim:
Yatağı toplamak üzere yaklaştım, bu sırada “O” oyun odasında,
Onu okula bırakıp eve döndüm ve işte yine “O”,
Hadi biraz bilgisayarı açayım diyorum, klavyeden “O” göz kırpıyor,
Tam alış-veriş için dışarı çıkacağım, kapıyı açıyorum ve işte “O” minicik ayaklar gözümün önünde,
İşareti bol, hasreti az ve sevgi dolu bir yaşam dilerim çocuklarımızla 
ne biçim bi oyun bu kızım yukarı geldiğinde konuşuruz